Η Τέχνη του Κινηματογράφου

Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά (από Κινηματογράφος -> cinématographe -> Cinema) αποτελεί σήμερα την αποκαλούμενη και έβδομη τέχνη, δίπλα στη γλυπτική, τη ζωγραφική, το χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Αρχικά εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κινήματα + γραφή).

 

Η ιδέα του κινηματογράφου μπορούμε να πούμε πως υπήρχε από πολύ παλιά. Από τις σκιές στη καθημερινή ζωή μας και το θέατρο σκιών φτάσαμε στον ολοζώντανο κινηματογράφο που απολαμβάνουμε σήμερα. Το πρώτο βήμα έγινε από την ανακάλυψη Κινέζων σοφών πριν από 1000 περίπου χρόνια που παρατήρησαν πως μια τρύπα σε ένα παντζούρι έδινε την εικόνα ενός αναστραμμένου κόσμου.
Πέντε αιώνες αργότερα ο Ιταλός Τζιρόλαμο Κάρντανο στερέωσε ένα φακό σε μία τρύπα  και η εικόνα έγινε πιο καθαρή.
Τον 18ο αιώνα οι απλές σκιές έγιναν ζωγραφισμένες εικόνες σε γυαλί. Ο "μαγικός φανός" πρόβαλλε γυάλινες διαφάνειες σε μια οθόνη.

Ο κινηματογράφος βασίζεται σε ένα ελάτωμα του ανθρώπινου ματιού ,που ονομάζεται "μετείκασμα", ένας στιγμιαίος οπτικός ερεθισμός διαρκεί αρκετά αφού εξαφανιστεί η αιτία που το προκάλεσε γιατί χρειάζεται επεξεργασία από τον εγκέφαλο . Η εικόνα (είδωλο) που σχηματίζεται στον αμφιβληστροειδή από ένα αντικείμενο δεν χάνεται αμέσως , αλλά παραμένει και μετά την εξαφάνιση του. Ο κινηματογράφος στηρίζεται πάνω σε αυτή την αρχή για να λειτουργήσει δεν είναι τίποτα άλλο δηλαδή από μια αλληλουχία φωτογραφιών που κινούνται με 24 καρέ το δευτερόλεπτο όπως λέγεται η μια φωτογραφία στην κινηματογραφική ορολογία , όλες μαζί οι φωτογραφίες αποτελούν το κινηματογραφικό φιλμ. Έτσι πριν ακόμα εξαφανιστεί το μετείκασμα της μιας εικόνας, να έρχεται η άλλη εικόνα, τότε οι εικόνες αυτές "συγχωνεύονται" και δημιουργούν μια συνεχή ροή εντυπώσεων. Με αυτόν τον τρόπο ο κινηματογράφος δίνει την εντύπωση της κίνησης 

Ποσειδώνας Γραμμένος

Αγγλικό Μπαλέτο

Το Αγγλικό μπαλέτο είναι παγκοσμίως γνωστό για τις σχολές Royal Academy of Dance και Royal School of Ballet. Και οι δύο σχολές εφαρμόζουν παρόμοιες μεθόδους. Παρ' όλα αυτά, η μέθοδος R.A.D. (Royal Academy of Dance) που ιδρύθηκε το 1920 είναι η πιο διαδεδομένη. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μεθόδου είναι η εστίαση στην καθαρή και σαφή τεχνική, και η αγνότητα των γραμμών του σώματος, χωρίς υπερβολές και επιτήδευση. Έτσι, η εκπαιδευτική μέθοδος RAD αποτελεί μία πολύ αργή διαδικασία, προκειμένου να επιτευχθεί η άψογη τεχνική και η φυσικότητα. Η κεντρική ιδέα της μεθόδου είναι ότι η ανάπτυξη των τεχνικών γνώσεων και της σωματικής δύναμης βοηθά τον μαθητή να προσαρμοστεί πιο εύκολα στο πιο δύσκολο λεξιλόγιο και την τεχνική που θα χρειαστεί αργότερα. 

Η Royal Academy of Dance δέχτηκε επιρροές από την Ιταλική και την Ρώσικη σχολή, και κατόρθωσε να εξελιχτεί σε μία σχολή μπαλέτου με ξεχωριστό στιλ και χαρακτήρα. Κάθε μέθοδος διεξάγει τις δικές της εξετάσεις οι οποίες χωρίζονται σε επίπεδα, δίνοντας την ευκαιρία σε κάθε μαθητή να επιβεβαιώσει τις χορευτικές του ικανότητες. Με την επιτυχή ολοκλήρωση κάθε χορευτικού επιπέδου μέσω εξετάσεων ο μαθητής παραλαμβάνει το πτυχίο που πιστοποιεί την επιτυχία του στις εξετάσεις, και περιλαμβάνει την βαθμολογία του. Στο τελευταίο στάδιο των σπουδών ο μαθητής θα συμμετάσχει στις τελικές εξετάσεις και θα παραλάβει το ανώτατο πτυχίο το οποίο θα πιστοποιεί την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών του. Προσοχή! Το ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει τα πτυχία αυτά ως επαγγελματικά διπλώματα. Για να αναγνωριστεί κάποιος στην Ελλάδα ως επαγγελματίας δάσκαλος μπαλέτου θα πρέπει μετά από επαρκή εκπαίδευση σε κάποια σχολή χορού να περάσει με επιτυχία τις εισαγωγικές εξετάσεις σε μία Ανώτερη Σχολή χορού, όπως είναι η κρατική σχολή, και να αποκτήσει το πτυχίο του μέσω της σχολής αυτής.

Edgar Allan Poe (Έντγκαρ Άλλαν Πόε)

Ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε (Edgar Allan Poe), 19 Ιανουαρίου 1809 – 7 Οκτωβρίου 1849) ήταν Αμερικανός ποιητής και πεζογράφος. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του αμερικανικού ρομαντισμού. To λογοτεχνικό του έργο είχε σημαντική επίδραση στην παγκόσμια λογοτεχνία, αποτελώντας θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας.

Η φήμη του Πόε υπήρξε αρκετά μεγάλη τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Αμερικανοί λογοτέχνες που εκτιμούσαν το έργο του και επηρεάστηκαν από αυτό, ήταν ο Ουώλτ Ουίτμαν, ο Χ. Φ. Λάβκραφτ, ο Γουίλιαμ Φώκνερ, καθώς και ο Χέρμαν Μέλβιλ. Αντιθέτως, ο Μαρκ Τουαίην υπήρξε αυστηρός κριτής του, όπως και ο ποιητής Τ. Σ. Έλιοτ, ο οποίος ωστόσο εκτιμούσε το κριτικό του έργο.

Ο Πόε γεννήθηκε το 1809 στη Βοστώνη και οι γονείς του ήταν ηθοποιοί. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ Πόε, εγκατέλειψε την οικογένεια του τον Ιούλιο του 1811 ενώ πέθανε πέντε μήνες αργότερα, στις 11 Δεκεμβρίου. Η μητέρα του, Ελίζαμπεθ Άρνολντ Χόπκινς, υπέφερε από φυματίωση και πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1811, ενώ ο Πόε ήταν μόλις δύο ετών. Μετά το θάνατο της μητέρας του, έζησε στο σπίτι του επιτυχημένου εμπόρου καπνού Τζον Άλλαν και μεγάλωσε στην πόλη Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια.

Το 1815 η οικογένεια Άλλαν μετακόμισε στη Σκωτία και την Αγγλία, όπου έζησαν συνολικά για πέντε χρόνια. Στο διάστημα αυτό, ο Πόε φοίτησε σε δύο αγγλικά σχολεία κοντά στην πόλη του Λονδίνου. Μετά την επιστροφή του στο Ρίτσμοντ, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, το 1826, όπου παρέμεινε μόνο για ένα χρόνο. Ήρθε σε σύγκρουση με τον πατριό του, εξαιτίας οικονομικών χρεών που ανέπτυξε μέσω της χαρτοπαιξίας, κατά την περίοδο των σπουδών του. Τελικά ο Πόε εγκατέλειψε το σπίτι των Άλλαν και κατατάχθηκε το 1827 στον αμερικανικό στρατό, πιθανότατα για λόγους οικονομικής επιβίωσης. Στην αίτηση κατάταξής του δήλωσε το όνομα Έντγκαρ Α. Πέρι, αναφέροντας επίσης ως ηλικία τα 22 χρόνια ενώ ήταν δεκαοκτώ ετών. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, μία ποιητική συλλογή με τίτλο Ταμερλάνος και άλλα ποιήματα.

Για τη ζωή και την προσωπικότητα του Πόε υπάρχουν αρκετές πληροφορίες, συχνά αντιφατικές, ωστόσο ελάχιστα γεγονότα μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να επαληθευθούν μέσα από επίσημες πρωτογενείς πηγές ή έγγραφα. Πολλά βιογραφικά στοιχεία για τον Πόε βρίσκονταν ή και παραμένουν υπό καθεστώς αμφισβήτησης, όπως η ημερομηνία γέννησής του, τα αίτια του θανάτου του, η ημέρα ταφής του, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, καθώς και άλλες σκοτεινές πλευρές της ζωής του, όπως η σχέση του με το ποτό ή άλλες ναρκωτικές ουσίες.

Ιδιαίτερα σημαντική επίδραση είχε το έργο του Πόε στη γαλλική λογοτεχνία και ειδικότερα στον γαλλικό συμβολισμό. Ο Κάρολος Μπωντλαίρ μετέφρασε σχεδόν το σύνολο των πεζών του κειμένων, καθώς και αρκετά ποιήματα του. Σε επαφή με το έργο του ήρθε και ο ποιητής Στεφάν Μαλλαρμέ, ο οποίος επίσης μετέφρασε έργα του, ενώ αφιέρωσε δικά του ποιήματα στον Πόε. Επηρέασε σημαντικά και τον Ιούλιο Βερν, ο οποίος έγραψε ένα δοκίμιο για το έργο του, Poe et ses oeuvres (Ο Πόε και τα έργα του), ενώ το μυθιστόρημα του Η Σφίγγα των Πάγων (Le Sphinx des glaces), αποτελούσε συνέχεια της Αφήγησης του Άρθρουρ Γκόρντον Πυμ του Πόε. Ενδεικτικό της επίδρασης του Πόε στη Γαλλία, είναι επιπλέον το γεγονός πως οι ζωγράφοι Εντουάρ Μανέ και Γκυστάβ Ντορέ φιλοτέχνησαν αναπαραστάσεις έργων του. Σε μεταγενέστερη περίοδο, ο Πωλ Βαλερύ και ο Μαρσέλ Προυστ υπήρξαν επίσης θαυμαστές του. Με αφετηρία τη Γαλλία, έργα του μεταφέρθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αγγλία, μεταξύ των λογοτεχνών που τα εκτίμησαν, υπήρξαν ο Άλγκερνον Σουίνμπουρν και ο Όσκαρ Ουάιλντ.

Ποιήματα

(1827) Tamerlane (Ταμερλάνος)

(1829) Al Aaraaf (Αλ Ααραάφ)

(1845) The Raven (Το Κοράκι)

(1847) Ulalume (Ουλαλούμ)

(1848) Eureka (Εύρηκα) - πεζό ποίημα

(1849) Annabel Lee

(1831) Lenore (Λενόρ)

Διηγήματα, πεζά

(1833) MS. Found in a Bottle (Χειρόγραφο σ' ένα μπουκάλι)

(1838) Ligeia (Λιγεία)

(1839) The Fall of the House of Usher (Η Πτώση του Οίκου των Άσερ)

(1839) William Wilson

(1839) The Conversation of Eiros and Charmion (Ο διάλογος ανάμεσα στον Ήρω και την Ερμιόνη)

(1842) The Masque of the Red Death (Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου)

(1842) The Pit and the Pendulum (Το Πηγάδι και το Εκκρεμές)

(1843) The Gold Bug (Ο Χρυσός Σκαραβαίος)

(1843) The Black Cat (Ο Μαύρος Γάτος)

(1845) Some Words with a Mummy (Μερικές κουβέντες με μια μούμια ή Κουβεντιάζοντας με μια μούμια)

(1845) The System of Doctor Tarr and Professor Fether (Το Σύστημα του Δόκτωρα Πίσσα και του Καθηγητή Φτερά)

(1846) The Cask of Amontillado (Το Βαρέλι του Αμοντιλάδο)

(1838) The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket (Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ)

(1841) The Murders in the Rue Morgue (Οι δολοφονίες της Οδού Νεκροτομίου)

(1844) The Purloined Letter (Το κλεμμένο γράμμα)

(1844) The Premature Burial (Η πρόωρη ταφή)

(1850) A Descent into the Maelstrom (Η ρουφήχτρα του Μαελστρόμ ή Στη Δίνη του Μάελστρομ)

Μιχαλακάκης Μιλτιάδης

William Shakespeare (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ)

Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στην πόλη Stratford-upon-Avon (ή απλά Stratford) τον Απρίλιο του 1564. Ήταν γιος βυρσοδέψη, που αγαπούσε όμως πολύ τα γράμματα. Πατέρας του ήταν ο John Shakespeare, πετυχημένος έμπορος και μητέρα του η Mary Arden, κόρη εύπορης οικογένειας. Έχει επικρατήσει να θεωρείται ως ημερομηνία γέννησης του Σαίξπηρ η 23η Απριλίου. Η ακριβής όμως ημερομηνία παραμένει έως σήμερα άγνωστη. Για την παιδική ηλικία του Σαίξπηρ ελάχιστα είναι γνωστά. Θεωρείται πιθανό πως έλαβε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του Στράτφορντ, όπου πρέπει να ήρθε σε επαφή με την κλασική λογοτεχνία και τα λατινικά. 

Έχοντας μελετηρό χαρακτήρα, ο Σαίξπηρ διάβαζε πολύ στα νεανικά του χρόνια, αν και δεν έγραφε πολύ. Κανένα στοιχείο δεν μπορεί να πιστοποιήσει κατά πόσον η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα. Σε μικρή ηλικία εγκατέλειψε τη γενέτειρα του, το Στράτφορντ, και πήγε πεζός στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με μια ομάδα ηθοποιών και άρχισε να δουλεύει μαζί τους. Αγάπησε πολύ το θέατρο και έτσι άρχισε να γράφει θεατρικά έργα στις 28 Νοεμβρίου του 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την Anne Hathaway, οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του και ήδη τριών μηνών έγκυο όταν παντρεύτηκαν. Ο γάμος τους έγινε στο ναό Grafton κοντά στην πόλη του Statford. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. 

Ο Σαίξπηρ κατά καιρούς υπέφερε πολύ από φτώχεια. Μολοταύτα είχε τις φιλοδοξίες του και ήλπιζε. Το 1587 πήγε στο Λονδίνο για να προσπαθήσει να καλυτερέψει την οικονομική του κατάσταση. Διαφορετικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για φυγή του από το Statford με την κατηγορία κλοπής ή για συνεχείς μετακινήσεις του στη χώρα με την ιδιότητα του δασκάλου. Στο Λονδίνο, ο Σαίξπηρ έδειξε ενδιαφέρον για το θέατρο. Επειδή δεν είχε τα μέσα να πληρώνει για τα εισιτήρια, προσπαθούσε να κερδίζει χρήματα κρατώντας τα άλογα των θεατών του θεάτρου. Αργότερα έγινε ηθοποιός, και αφού απέκτησε αρκετή πείρα, άρχισε να βοηθά θεατρικούς συγγραφείς στο γράψιμο των χειρογράφων. Με το ανέβασμα του πρώτου του έργου "Αγάπης Αγώνας Άγονος", περί τα 1590, άρχισε τη σταδιοδρομία του. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616 και ο τάφος του βρίσκεται στο ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας του Statford. Ο ενταφιασμός του στο ιερό ήταν μια ιδιαίτερη τιμή που του έγινε όμως όχι λόγω της συγγραφικής του ιδιότητας, αλλά διότι είχε εξαγοράσει ένα μερίδιο της εκκλησίας έναντι 440 λιρών, ποσού σημαντικό για την εποχή.

Εργογραφία

Τραγωδίες

• Τίτος Ανδρόνικος, 1593

• Ρωμαίος και Ιουλιέτα, 1594-1595
• Ιούλιος Καίσαρ, 1599
• Άμλετ, πρίγκιπας της Δανίας, 1599-1600
• Τρωίλος και Χρυσηίδα, 1602
• Οθέλος, ο Μαυριτανός της Βενετίας, 1603
• Μάκβεθ, 1603-1606
• Βασιλιάς Ληρ, 1603-1606
• Αντώνιος και Κλεοπάτρα, 1606
• Κοριολανός, 1607
• Τίμων ο Αθηναίος, 1607

Ιστορικά έργα

• Ερρίκος ΣΤ', 1ο μέρος, 1590
• Ερρίκος ΣΤ', 2ο μέρος, 1590
• Ερρίκος ΣΤ', 3ο μέρος, 1590
• Ριχάρδος Γ', 1592
• Ριχάρδος Β', 1595
• Βασιλιάς Ιωάννης, 1596
• Ερρίκος Δ', 1ο μέρος, 1597
• Ερρίκος Δ', 2ο μέρος, 1598
• Ερρίκος Ε', 1599
• Ερρίκος Η', 1612

Κωμωδίες

• Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων, 1592

• Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, 1593
• Οι Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα, 1594
• Αγάπης Αγώνας Άγονος, 1594
• Όνειρο Θερινής Νυκτός, 1595
• Ο Έμπορος της Βενετίας, 1596
• Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ, 1597-1600
• Πολύ κακό για το τίποτα, 1599
• Όπως Αγαπάτε, 1599
• Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι θέλετε, 1602
• Τέλος Καλό Όλα Καλά, 1603
• Με το Ίδιο Μέτρο, 1603
• Περικλής, 1608
• Κυμβελίνος, 1609
• Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι, 1609
• Η Τρικυμία, 1611

Ποιήματα

• [154] Σονέτα
• [6] σονέτα σε διάφορες νότες της μουσικής
• Αφροδίτη και Άδωνις, 1592-1593
• Ο Βιασμός της Λουκρητίας, 1594
• Ο Περιπαθής Προσκυνητής
• Ο Φοίνικας κι η Τρυγόνα
• Το Παράπονο ενός Εραστή

Χαμένα έργα

• Αγάπης Αγώνας Γόνιμος
• Καρδένιος

Κοτρώτσιου Πηνελόπη

Charles Bukowski (Τσάρλς Μπουκόβσκι)

Ο Χάινριχ Καρλ (Χένρυ Τσαρλς) Μπουκόβσκι γεννήθηκε στο Αντερναχ της Δυτικής Γερμανίας, στις 16 Αυγούστου του 1920. Η Γερμανίδα μητέρα του, Καταρίνα Φεττ, και ο πατέρας του, Χένρυ Μπουκόβσκι, Αμερικανός στρατιώτης πολωνικής καταγωγής, γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής στη Γερμανία, στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1922, το ζευγάρι και ο μικρός Τσαρλς μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες. Στην πόλη των αγγέλων, ο Μπουκόβσκι έμελλε να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. 

Η παιδική και εφηβική ηλικία του σημαδεύτηκαν από την προκατάληψη των Αμερικανών για τη γερμανική καταγωγή του, την αδιάκοπη κακοποίησή του από τον πατέρα του και την παραμόρφωση των χαρακτηριστικό του από μια επώδυνη μορφή ακμής -βιώματα τα οποία κατέγραψε πολύ αργότερα στη νουβέλα "Ham on Rye" (1982). Από το 1939 έως το 1941 παρακολούθησε μαθήματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας στο Los Angeles City College. Το 1941 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να γίνει συγγραφέας. Ωστόσο, το εγχείρημά του δεν απέδωσε... Το 1944, δημοσίευσε την πρώτη του ιστορία "Aftermath of a Lengthy Rejection Slip" στο περιοδικό Story και επέστρεψε στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε μία από τις σημαντικότερες γυναίκες της ζωής του, την Τζάνετ Μπέικερ, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του και αλκοολική, όπως κι ο ίδιος. Μαζί της μοιράστηκε τα επόμενα δέκα χρόνια της πορείας του. Στο ίδιο διάστημα περιπλανήθηκε σ` όλη τη χώρα, δουλεύοντας ως οδηγός φορτηγού, χειριστής ασανσέρ, σε εργοστάσιο παρασκευής σκυλοτροφών κι άλλες "δουλειές του ποδαριού", που θα του εξασφάλιζαν τα προς το ζην και, κυρίως, το αλκοόλ, το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες. Οι εμπειρίες που αποκόμισε απ` αυτές τις περιπλανήσεις τού χρησίμευσαν ως υλικό για τα έργα του. 

Το 1955, ο Μπουκόβσκι, παντρεμένος ήδη με την Μπάρμπαρα Φράι, εκδότρια ενός μικρού περιοδικού, γράφει για πρώτη φορά ποίηση, έπειτα από μια περιπέτεια της υγείας του, που λίγο έλειψε να αποβεί μοιραία. Ο γάμος του με τη Φράι δεν κράτησε ούτε δύο χρόνια. Το 1958, πιάνει και πάλι δουλειά, αυτήν τη φορά ως υπάλληλος στο Ταχυδρομείο τους Λος Άντζελες. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα δέκα, περίπου, χρόνια που πέρασε εκεί ήταν, από δημιουργική άποψη, τα πλέον στείρα και αδρανή. Σύμφωνα όμως με άλλες πηγές, δημοσίευσε διαρκώς κείμενα σε μικρά περιοδικά κι έγινε γνωστός στους ποιητικούς κύκλους ως "ο βασιλιάς των μικρών εντύπων". Το 1964 απέκτησε μια κόρη με τη θαυμάστρια του Φράνσις Σμιθ. Παρά το γεγονός ότι ο δεσμός με την μητέρα δεν διήρκεσε πολύ, ο Μπουκόβσκι διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του μια ιδιαίτερη σχέση με την κόρη του. Το 1966, ο εκδότης Τζον Μάρτιν ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Black Sparrow Press, με βασικό συγγραφέα του τον Μπουκόβσκι. Η γνωριμία των δύο ανδρών έμελλε να σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του Μπουκόβσκι: το 1970, ο Μάρτιν του προσφέρει 100 δολάρια την εβδομάδα εφ` όρου ζωής, προκειμένου να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. 

Έχοντας κατακτήσει πλέον την οικονομική ανεξαρτησία του, ο Μπουκόβσκι παραιτήθηκε από το ταχυδρομείο. Η παραγωγικότητά του αυξήθηκε κατακόρυφα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ολοκλήρωσε την πρώτη του νουβέλα "Post office" (1971). To 1985 παντρεύτηκε τη Λίντα Λη Μπέιλε, με την οποία έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Μπουκόβσκι πέθανε από λευχαιμία το Μάρτιο του 1994, στο αγαπημένο του Λος Άντζελες, περιβεβλημένος τον μανδύα ενός μεγάλου συγγραφέα που τα βιβλία του αγαπήθηκαν στην Ευρώπη, αλλά κι από μια σημαντική μερίδα του αμερικανικού κοινού. Το έργο του σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, περιλαμβάνει περισσότερα από σαράντα πέντε βιβλία ποίησης και πρόζας καθώς και μυθιστορήματα. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Πέρα από τα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα, στα έργα του Μπουκόβσκι αντικατοπτρίζεται η περιθωριακή, αναρχική πλευρά της αμερικανικής πραγματικότητας, την οποία, μέχρι πρόσφατα, η αμερικανική λογοτεχνία είτε καταδίκαζε είτε, ηθελημένα, αγνοούσε. Αντίθετα, η υποδοχή που του επιφύλαξε, από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε, το ευρωπαϊκό κοινό ήταν εντυπωσιακά θερμή. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα γλώσσες. Παρ’όλα αυτά μεγάλο μέρος παρέμενε ανέκδοτο μέχρι πρόσφατα.

Εργογραφία

Τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου

Βρήκαμε στο www.art22.gr μια λίστα με τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου... Επισκεφθείτε τα και θαυμάστε την τέχνη στο μεγαλείο της!

Musee du Louvre, Παρίσι Γαλλία

Το διασημότερο μουσείο του κόσμου που φιλοξενεί μερικά από τα πιο σημαντικά έργα της παγκόσμιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς. Πιο γνωστά η Αφροδίτη της Μήλου και η Μόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

http://www.louvre.fr/en

Vatican Museums, Πόλη του Βατικανού, Ρώμη, Ιταλία

Τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες περνούν κάθε χρόνο από το μουσείο του Βατικανού. Θαυμάζουν έργα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, του Ραφαήλ,του Καραβάτζιο και την Καπέλα Σιξτίνα του Μιχαήλ Άγγελου και άλλων μεγάλων δημιουργών της παγκόσμιας κληρονομιάς.

http://mv.vatican.va/

Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ

Περισσότερα από 2.000.000 είναι τα εκθέματα που ανήκουν στις συλλογές του μουσείου. Από τον Πάμπλο Πικάσσο μέχρι τον ασυμβίβαστο Τζάκσον Πόλοκ, χιλιάδες έργα ευρωπαίων καλλιτεχνών αλλά και γλυπτά της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας και όχι μόνο.

http://www.metmuseum.org/

J. Paul Getty Center, Λος Άντζελες, ΗΠΑ

Ένα κόσμημα του Λος Άντζελες του οποίου βασικός κορμός είναι τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά εκθέματα. Υπάρχουν επίσης γαλλικά έπιπλα και έργα κορυφαίων ζωγράφων όπως του Βαν Γκογκ, του Μονέ, του Σεζάν κλπ. Το μουσείο έγινε το πλουσιότερο μουσείο του κόσμου, όταν το 1982 δέχτηκε ως κληροδότημα το μυθικό ποσό του 1,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, από τη διαθήκη του βαθύπλουτου Ζαν – Πολ Γκετί.

http://www.getty.edu/

Musee d’Orsay, Παρίσι, Γαλλία

Ο σιδηροδρομικός σταθμός με τη γυάλινη στέγη που κτίστηκε για την διεθνή έκθεση του 1900, από το 1977 που έγινε μουσείο φιλοξενεί πρωτίστως έργα τέχνης του 19ου και 20ου αιώνα. Εντυπωσιακή η συλλογή των ιμπρεσιονιστών. Δεσπόζουν τα έργα των Μονέ, Μανέ, Ρενουάρ, Βαν Γκογκ, Ντεγκά (Το αψέντι), Γκωγκέν (Αυτοπροσωπογραφία), Σεζάν (Μήλα και πορτοκάλια) κ.ά.

http://www.musee-orsay.fr/en/home.html

Uffizi Gallery, Φλωρεντία, Ιταλία

Αν η Φλωρεντία είναι η πόλη των τεχνών τότε το μουσείο Uffizi είναι η καρδιά της. Στεγάζεται στο παλάτι του Κόζιμο Α’ των Μεδίκων και ουσιαστικά από την αποπεράτωσή του (1574) έγινε σημαντικότατη πινακοθήκη. Τα εκθέματα καλύπτουν την περίοδο από το 13ο μέχρι το 18ο αιώνα και συνθέτουν μία από τις σημαντικότερες συλλογές αναγεννησιακής τέχνης. Μποτιτσέλι (Γέννηση της Αφροδίτης), Καραβάτζιο (Βάκχος), Λεονάρντο Ντα Bίντσι (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) είναι μερικά μόνο από τα έργα.

http://www.uffizi.com/

Art Institute of Chicago, Σικάγο, ΗΠΑ

Περισσότερα από 30 έργα του Μονέ, το «Μουλέν Ρουζ» του Τουλούζ Λοτρέκ, αλλά και σημαντικά έργα των Βαν Γκογκ, Γκωγκέν, Σεζάν, Ρενουάρ, είναι από τα εκθέματα που κάνουν ένα μουσείο να υπερηφανεύεται για τη συλλογή των ιμπρεσιονιστών. Μπρακ, Ματίς, Πικάσο, Σαγκάλ αλλά και οι νεώτεροι Μαξ Έρνστ, Ζοσέφ Κορνέλ με αρκετά έργα τους πλουτίζουν τη συλλογή του μουσείου.

http://www.artic.edu/

Tate Modern, Λονδίνο, Αγγλία

Το σημαντικότερο μουσείο μοντέρνας τέχνης στον κόσμο. Στεγάζεται στον παλιό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στις όχθες του Τάμεση. Οι προσθήκες νέων χώρων υψηλής αρχιτεκτονικής έχουν κάνει ακόμη ελκυστικότερο και σημαντικό το μουσείο. Εδώ θα θαυμάσετε αριστουργήματα του Μπέικον, του Ρόθκο, του Νταλί, του Καντίνσκι, του Πικάσο, του Ματίς, του Μαγκρίτ, του Πόλοκ, του Γουόρχολ. Η συλλογή σουρεαλιστών ζωγράφων θεωρείται κορυφαία, όπως σημαντική είναι και η συλλογή pop art.

http://www.tate.org.uk/

Prado Museum, Μαδρίτη, Ισπανία

Η γνωριμία με το μουσείο Prado είναι υποχρέωση για τον επισκέπτη της Μαδρίτης. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο φιλοξενεί περισσότερους από 2.700.000 επισκέπτες. Όλοι οι κορυφαίοι της ισπανικής δημιουργίας στεγάζονται στο υπέροχο μαδριλένικο μουσείο: Ελ Γκρέκο, Γκόγια, Βελάσκεθ, Μουρίγιο. Υπάρχουν σημαντικά έργα και άλλων ευρωπαίων δημιουργών. Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει συνολικά 1300 έργα με πιο γνωστό το Las Meninas του Βελάσκεθ.

http://www.museodelprado.es/

National Gallery of Art, Ουάσιγκτον, ΗΠΑ

Οι θαυμαστές του Τζάκσον Πόλοκ, το Ρόι Λιχτενστάιν και του Άντι Γουόρχολ μπορούν να θαυμάσουν έργα τους στην ειδικά αφιερωμένη πτέρυγα του μεγάλου μουσείου. Κατέχει επίσης πέντε από τα σημαντικότερα έργα του Βαν Γκογκ. Αξίζει να  χαρεί κάποιος τον ιστότοπου του μουσείου κυρίως στην ενότητα που αναφέρεται στα παιδιά.

http://www.nga.gov/

To Ερμιτάζ των εκατομμυρίων εκθεμάτων, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Διαθέτει μεγαλύτερη συλλογή από πίνακες ζωγραφικής στον κόσμο. Φιλοξενείται σε συγκρότημα έξι κτιρίων, τα παλαιά χειμερινά ανάκτορα των τσάρων, στις όχθες του ποταμού Νέβα, στην Αγία Πετρούπολη. Καλύπτει την ιστορία του κόσμου από τη Λίθινη Εποχή, έως τη σύγχρονη. Ο συνολικός αριθμός των έργων που ανήκουν στις συλλογές του Ερμιτάζ ξεπερνούν τα 3.000.000. Διάσημα εκθέματα είναι και τα ρωσικά διακριτικά εμβλήματα και συλλογές Faberge, καθώς και εξαιρετικά έργα των Gaugin, Monet, Rodin, Renior, da Vinci, Rembrant, Michelangelo και Rubens. Δύο χιλιάδες από τα έργα εκτίθενται στην ψηφιακή συλλογή, στο site του μουσείου.

www.hermitagemuseum.org

Κλεμμένα αλλά αξιόλογα

Το πιο διάσημο έκθεμά του είναι μια μεγάλη συλλογή από μαρμάρινα γλυπτά του Παρθενώνα. Ιδρύθηκε το 1753 και φιλοξενεί εκατομμύρια έργα από την Αίγυπτο, την Ελλάδα, το ρωμαϊκό πολιτισμό, την Ασία, την Αφρική, τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή Ευρώπη.

www.britishmuseum.org

Για τη μοντέρνα τέχνη

Παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τη μοντέρνα τέχνη. Από το 2004 στεγάζεται στο μοντέρνο κτίριο που σχεδίασε ο Yoshio Taniguchi. Καλύπτει μια περίοδο από το τέλος του 19ου αιώνα έως σήμερα. Τα διάσημα έργα του μουσείου είναι «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πικάσο και «έναστρη νύχτα» του Van Gogh.

www.moma.org

Μουσείο Ρικς, Άμστερνταμ, Ολλανδία

Στεγάζεται σ’ ένα αναγεννησιακό κτίριο του Άμστερνταμ. Είναι δημοφιλές για τους πίνακες από τη Χρυσή Εποχή της δανέζικη τέχνης. Στα αριστουργήματα περιλαμβάνονται «Η νυχτερινή περίπολος» του Ρεμπράντ, αλλά και έργα των Vermeer, Van Ruisdael, van Heemskerck, Frans Hals and Jan Steen. Το μουσείο διαθέτει επίσης τμήματα αφιερωμένα σε γκραβούρες, γλυπτά, έπιπλα (με εξέχοντα τα λεπτεπίλεπτα κουκλόσπιτα), πορσελάνες και ασιατική τέχνη.

https://www.rijksmuseum.nl

Εθνικό Μουσείο του Τόκιο, Τόκιο, Ιαπωνία

Το παλαιότερο μουσείο της Ιαπωνίας. Φιλοξενεί 110.000 εκθέματα από την αρχαία ιστορία της Ιαπωνίας μέχρι τη σύγχρονη τέχνη. Στο e-museum γνωρίστε και εκθέματα καλλιγραφίας.

http://www.tnm.jp/